Pastele
Podczas swoich bliższych i dalszych wędrówek obserwuje otaczającą naturę, jej bogactwo form, kolory.
Liczne zaułki, greckie uliczki, podhalańskie zagrody, obory, dachy, płoty, podrapane ściany, kamienne łuki, przejścia a ostatnio pejzaże - to powtarzające się ciągle na jej obrazach motywy.
na podstawie folderu do wystawy;
fragment tekstu autorstwa Mariana Gromady.
każdy obrazek można powiększyć
...
A mojego kota to nie obchodzi
medytuje godzinami w ogrodzie
zabija tylko tyle by przeżyć
najpiękniejszy każdy dzień
...
A w moim ogrodzie
rośnie dla mnie trumna
ma jeszcze milion zielonych liści
i nadzieję jak ja
że to jeszcze nie jutro
Anioł
Pewnej nocy, w maju albo z początkiem czerwca, zakradła się do kuchni i wzięła olbrzymie nożyce, którymi matka zazwyczaj porcjowała kurczaki. Kiedy metal wbił się w nasadę skrzydła, poczuła ból. Zrobiło jej się słabo. Resztkami sił ścisnęła nożyce tak, aż skrzydło odpadło. Kolana jej się ugięły. Chwilę później pozbyła się drugiego skrzydła. Pociemniało jej przed oczami.
Rano znalazła ją matka. Leżała na podłodze skulona. Skrzydła znikły. Nie było też żadnych śladów ran na plecach córki.
Pogrzeb był cichy.
Ksiądz odmówił udziału w pochówku.
Dziupla
Dawniej mieszkanie w dziupli wydawałoby mi się absurdalne. Niewygodne, niemożliwe, śmieszne. Myślałam, że do życia niezbędna jest lampa, łóżko i lodówka. Mieszkam w dziupli od dwóch lat. Wychodzę z niej rzadko. Strasznie trudno się tu wspiąć, dlatego jeśli już się wdrapię, staram się jak najdłużej nie wychodzić. Z początku dokuczał mi głód. Myślałam nawet, że umrę bez jedzenia. Tymczasem tylko trochę wychudłam. Jestem przez to ładniejsza.
Wydawało mi się, że trudno żyć bez codziennych gazet. Systematyczna lektura dzienników utrwalała mi nazwiska ludzi rządzących światem lub jakąś jego cząstką, donosiła o kataklizmach i odsłoniętych pomnikach. Od dwóch lat nic nie przeczytałam. Mam wrażenie, że zniknęły mi zmarszczki.
Nie wyobrażałam sobie życia bez pracy.
Dawała mi satysfakcję. Dostarczała pieniędzy. Od miesięcy nie robię nic.
Nie wiem, co to zmęczenie. Czuję jak od lenistwa wypiękniała moja twarz.
Przez całe dnie obserwuję. W dzień przyglądam się drzewom. Uwielbiam patrzeć na spadające liście, przebiegające w pośpiechu myszy. Ptaków nie lubię. Czasem podglądam ludzi. Wieczorami oglądam telewizję. Vis a vis mojej dziupli w budynku naprzeciw stoi telewizor.
Lubię zmieniające się obrazki.
Są takie kolorowe.
Beata Zalot urodziła sie w Zakopanem.
Mieszka w Gronkowie, między Nowym Targiem a Białka Tatrzańską.
Jest absolwentką filologii polskiej Uniwersytetu Jagiellońskiego.
W 1998 roku wydała tomik wierszy pt. "Przesyłki ciszy"; pisze także opowiadania.
Od kilku lat maluje. Jej pastele to wędrówka po ulubionych miejscach - zakątkach Podhala, ulicach spiskich miast na Słowacji, starych podwórkach i zaułkach odkrytych podczas wakacyjnych wojaży. Malując opowiada o tajemnicach i magii świata, a także o jego niepowtarzalności.
- Wystawy indywidualne:
- Miejski Ośrodek Kultury w Nowym Targu, styczeń 2001
- Galeria Sztuki Podhalańskiej przy MBWA w Zakopanem, kwiecień 2001
- Centrum Kultury Żydowskiej w Krakowie, marzec 2002
Kontakt: Beata Zalot, e-mail: fagotka@post.pl
© 2001, wszystkie materiały na tej stronie
są własnością Wydawnictwa Oficyna Artystów SZTUKA
i są chronione prawem autorskim;
kopiowanie i powielanie jest niedozwolone.